Een melodie van hoop
Het verhaal van Heidy, Eline, Ariëlle en Moritz

Als we terugdenken aan onze reis naar Oeganda, denken we niet als eerste aan de lange vlucht of de hobbelige wegen. We denken aan de mensen. Aan de jongeren die ons met open armen ontvingen. Aan de muziek die iedere dag klonk. En aan de bouwplaats waar stukje bij beetje een droom werkelijkheid wordt.

Thuiskomen in Butogota
Na een lange reis vanuit Nederland wachtte in Oeganda direct een warm welkom. De eerste dagen stonden in het teken van kennismaken, acclimatiseren en de reis vanaf het vliegveld naar het landelijke Butogota. Onderweg werd duidelijk dat het leven hier een ander tempo kent. Planningen veranderen, wachttijden horen erbij en improviseren is vanzelfsprekend, maar daar staat een ongekende gastvrijheid tegenover. Overal werden we ontvangen met open armen, vers fruit en brede glimlachen. Het voelde al snel alsof we niet op bezoek waren, maar thuiskwamen.

Brass for Children
In Butogota draait alles om Brass for Children. De brassband is voor tientallen jongeren veel meer dan een plek waar muziek wordt gemaakt. Het is een veilige omgeving waar talent wordt ontwikkeld, vriendschappen ontstaan en jongeren toekomstperspectief krijgen. De droom van initiatiefnemer Atukunda is dan ook groter dan alleen een band. Hij wil een volwaardige muziekschool bouwen waar nóg meer kinderen zich muzikaal kunnen ontwikkelen.

“Dit gebouw vertegenwoordigt een droom die met elke steen een stap dichterbij komt. ”

De eerste keer dat we het bouwterrein opliepen, stonden we perplex. Op foto’s en filmpjes hadden we de voortgang al gezien, maar nu zagen we met eigen ogen hoe ver de bouw gevorderd was. De fundering lag er al en overal waren mensen aan het werk.

Natuurlijk wilden we niet alleen kijken, dus trokken we werkhandschoenen aan en gingen we zelf aan de slag. Stenen sjouwen, zand verplaatsen en zelfs een stukje metselen; het hoorde er allemaal bij. Regelmatig werden we nieuwsgierig aangekeken. Twee Nederlandse vrouwen op een bouwplaats blijft blijkbaar ook in Oeganda iets bijzonders. Maar het leverde vooral veel mooie gesprekken en lachende gezichten op.

Wat ons het meest raakte, was dat dit gebouw veel meer is dan een stapel stenen. Iedere muur die wordt opgetrokken, brengt de droom van Atukunda dichterbij: een plek waar kinderen muziek kunnen leren maken en zich kunnen ontwikkelen.

“Muziek verbindt. Over grenzen, talen en culturen heen.”

Naast het bouwen vulden onze dagen zich met muziek. Iedere ochtend en middag werd er gerepeteerd met Brass for Children. Nieuwe muziekstukken instuderen, samen marcheren, boomwhackers uitproberen en vooral heel veel plezier maken.

Het blijft bijzonder hoe muziek alle verschillen laat verdwijnen. We spreken niet dezelfde taal, we groeien op in een totaal andere cultuur, maar zodra de eerste noten klinken, begrijpen we elkaar.

Het hoogtepunt van de week was zonder twijfel Concertday. Na dagen van oefenen was het eindelijk zover. De concertlocatie werd feestelijk aangekleed, ouders en dorpsgenoten stroomden binnen en de opwinding was voelbaar. Eerst trok de brassband in een kleurrijke parade door de straten van Butogota. Langzaam sloten steeds meer mensen zich achter de band aan. Daarna volgde het concert. Solo’s, gezamenlijke muziekstukken en de verrassende inzet van boomwhackers zorgden voor enthousiaste reacties. De muziek bracht jong en oud samen. Ouders klapten mee, kinderen dansten en overal waren trotse gezichten te zien.

Toekomst
Na het concert gingen we met de bandleden in gesprek over de toekomst van Brass for Children. Hoe kan de band groeien? Hoe zorg je ervoor dat het project ook over tien jaar nog bestaat? Juist dat gesprek gaf vertrouwen. De jongeren denken mee, nemen verantwoordelijkheid en willen samen bouwen aan de toekomst.
Ook gaven we les op verschillende basisscholen. Honderden kinderen maakten spelenderwijs kennis met ritme en melodie. Met de directeuren voerden we gesprekken om structureel muzieklessen te realiseren, verzorgd door een lokale docent. Voor ons voelde dat als een van de mooiste resultaten van deze reis. Niet omdat wij de lessen kwamen geven, maar juist omdat zij het straks zelf kunnen en zo een mooie basis leggen.

“Alles kan hier in Oeganda!”

Huisbezoeken en excursies
Tijdens huisbezoeken zagen we hoe gezinnen leven en welke uitdagingen zij dagelijks tegenkomen. Tegelijkertijd was overal dezelfde trots zichtbaar wanneer een zoon of dochter deel uitmaakt van Brass for Children. Muziek geeft deze jongeren zelfvertrouwen, verantwoordelijkheid en nieuwe kansen.

Een spontane wandeling naar een indrukwekkende waterval veranderde onverwachts in een gezamenlijke teambuildingsactiviteit. Bandleden hielpen elkaar én de Nederlandse vrijwilligers over rotsen en door het stromende water. Boven op de waterval stonden we uiteindelijk met elkaar te zingen. “Alles kan hier in Oeganda,” riepen we lachend tegen elkaar. En eigenlijk vat die uitspraak de hele reis samen. Planningen veranderen, afspraken lopen anders dan gedacht en toch komt het altijd goed.

Tijdens een bezoek aan een koffieplantage werd zichtbaar hoeveel vakmanschap schuilgaat achter een kop koffie. Van het verbouwen van de planten tot het verwerken van de bonen: iedere stap werd met passie uitgelegd. De excursie liet bovendien zien hoe ondernemerschap werkgelegenheid creëert voor de lokale bevolking, zowel op de plantage zelf als het ontvangen en rondleiden van toeristen. Op diverse plekken wordt in Oeganda, ook vaak letterlijk, aan de weg getimmerd.

“Are we seeing you next year?”

Aan het einde van de week kwam het onvermijdelijke afscheid. Er werden handen geschud, foto’s gemaakt en heel veel knuffels uitgedeeld. Steeds weer hoorden we dezelfde vraag: “Are we seeing you next year?” Het lijkt een eenvoudige vraag, maar hij zegt alles, omdat hij laat zien dat deze reis veel verder gaat dan een week vrijwilligerswerk. Er ontstaan vriendschappen. Er groeit vertrouwen. En samen bouwen we stap voor stap aan een toekomst waarin muziek kinderen nieuwe kansen geeft.