Heb je het lef om stil te staan?
Het verhaal van Steffen - directeur (2021)

Je hebt het gehoord, Livingstone is aan het afbouwen. De werkvakanties 2022 worden niet uitgevoerd. De Coronacrisis doet Livingstone dit jaar de das om. En dat is jammer: bijzonder jammer. We zaten nog vol met dromen om de wereld mooier te maken. Wat we nu doen is bureaus en computers verkopen, kantoren leegruimen en alles zo goed mogelijk achterlaten. Alle medewerkers van Livingstone staan op de grens van een intensieve job bij Livingstone en een nieuwe periode die zich nog moet inkleuren. En Livingstone gaat op de waakvlam – wachtend op betere tijden na corona.

Voor de iconenkast

Ik ben zelf één van die medewerkers, 22 jaar heb ik met hart en ziel bij Livingstone gewerkt. Het was intens, groots, ontdekkend, ontroerend, ruw, schurend, lerend – alles tegelijk. Als ik in de ‘iconenkast’ van Livingstone sta, zie ik een eindeloze reeks van prachtige ontmoetingen, mijlpalen, leerpunten en keerpunten voor me. Ik kijk ernaar met een grote glimlach en met mijn gedachten reis ik steeds even naar de verte: 1999, 2004, 2009, 2016, Oeganda, Roemenië, Sri Lanka, Argentinië. Ik moet denken aan een gezegde dat ik deze week bedacht: ‘Niet je rimpels maken je oud, maar het ontbreken van je glimlach.’

“Het was intens, groots, ontdekkend, ontroerend, ruw, schurend, lerend – alles tegelijk.”

In de winkelstraat

Stilstaan voor de iconenkast is niet zo moeilijk. Lastiger vind ik het als ik deze week door de stad loop. Ik koop cadeautjes voor sinterklaas. Links voor een winkel zit een ‘nieuw dakloze’ – een vluchteling staat op zijn bordje. Hmm… denk ik … 1. Ik heb geen contant geld bij me – nooit meer eigenlijk; 2. Ik heb hier eigenlijk geen tijd voor; 3. We hebben toch goede opvang? …

De argumenten komen me als vanzelf op het netvlies. Heb ik nou niets geleerd die afgelopen 22 jaar? Ik moet denken aan mijn vriend Carlo Santoro in Rome, die vriend van de daklozen is geworden. Geen hulpverlener, maar vriend. Vriend! Deze keer loop ik toch door, maar ik voel het knagen, ergens.

“Heb ik nou niets geleerd die afgelopen 22 jaar?”

De les van de Samaritaan

Stilstaan bij de vluchteling is vandaag even heel moeilijk. Als ik hier één ding leer, is dat het voor mij niet vanzelf spreekt om stil te staan bij ongemakkelijk onrecht. Ik wil wel aandacht geven, maar toch ook weer niet. Ik schaam me ervoor, maar eigenlijk ook weer niet: dit is wie ik ben. Het lijkt erop dat ik blijvend het voorbeeld nodig heb van de Barmhartige Samaritaan.

“Ik wil wel aandacht geven, maar toch ook weer niet. Ik schaam me ervoor, maar eigenlijk ook weer niet: dit is wie ik ben.”

Van Carlo leerde ik dit:

  • Stil staan – De Samaritaan stond stil bij de overvallen reiziger. Hij stopte zijn eigen beweging, accepteerde het ongemak en koos ervoor niet weg te lopen.
  • Zien – Hij  zag overvallen reiziger, hij maakte contact, koos ervoor zich te verbinden.
  • Knielen –Hij bukte zich, hij kwam daarmee op dezelfde hoogte als de reiziger. Daarmee was hij de naaste, de gelijkwaardige medemens.
  • Verzorgen – De Samaritaan verzorgde de wonden van de reiziger, daarmee raakte hij zijn pijn aan.
  • Op weg helpen – Hij hielp de reiziger op weg, door hem naar de herberg te brengen en voor de volgende nachten te betalen. Daarmee kon de reiziger weer op eigen benen gaan staan.

Durf je te dromen?

Het was in 2006; ik werd gevraagd waar het nu echt om draait bij Livingstone. En wat na zeven jaar nog mijn bezieling, waarom ik doorging met het werken met partners en jongerengroepen. Het kostte me de nodige moeite om voorbij de clichés te komen. Ik ging langs favoriete Bijbelteksten, langs levenslessen en ook langs grote en kleine helden.

“En nu, nu Livingstone aan het afbouwen is, besef ik dat deze droom met mij mee zal gaan, waar ik ook ga.”

De week daarna schreef ik voor Livingstone en voor mijzelf een droom. En nu, nu Livingstone aan het afbouwen is, besef ik dat deze droom met mij mee zal gaan, waar ik ook ga. Graag deel ik deze droom met je, in de hoop en het vertrouwen dat het je mag inspireren om te blijven werken aan een mooiere wereld.

Ik ben Maarten Luther King niet, maar ik heb wel een droom

Ik droom van deze aarde als een warme en liefdevolle plaats.

Ik geloof in een wereld waar mensen elkaar begroeten op straat.

Ik hoop op een samenleving die een veilige plek biedt aan jong en oud,

aan man en vrouw en iedere nationaliteit of ras.

Ik droom van een wereld waar arm en rijk samen optrekken,

waar de arme niet zo arm is, omdat er altijd een vriend dichtbij is.

Ik geloof in een wereld, waar het goed is om te wonen, in ieder land,

in iedere stad en elke steeg.

Ik droom van een wereld waar mensen bij elkaar welkom zijn, waar respect is

voor ieder mens, waar het woord ‘vreemdeling’ niet meer klinkt.

Ik geloof in een wereld, waar mensen leven met een warm kloppend hart;

waar het evangelie van Jezus niet meer uitgelegd hoeft te worden,

omdat iedereen “vrede” kent.

Ik wens je van harte Vrede toe,

 

Steffen Barentsen

Directeur Livingstone

Lees nog een verhaal

Livingstone
© Copyright 2022 Livingstone - Privacybeleid
SGR SGRZ Calamiteitenfonds ANBI